ՍՓՅՈՒՌՔԻ ԴՊՐՈՑ

Ռոզա Խաստյան

ԺԱՄԱՆԱԳԸ

(համշենահայերեն)

Իմ ժամանագըս թէռի լըմօնծավ,-

Ասէղին ձագնըն ղօլայ մը օնծավ,

Ուր ժամանագին թարիֆ չէրի յէս՝

Գյանկըս օնծուծի բադըռտաձնուն նէս…

Ջանըմ, դէսնէյ նա՝ ինճ ընէյ բիդի,

Գարգըդօնն էլի խըշիյն է չունկի,

Ասէ տէ օ՞րի տուն «հէյ վախ» գընիս,-

Խըշիր է տէ չէ՝ հալավ մը ունիս:

Ամա… կիդնէյ նէ ՝ ձէրըն պռնէյ գու,

Մըտկիս տըրաձըս՝ յէս հունգուստէյ գու…

Ժամանագըս էր օնդէյդ ֆուխարա,-

Ուխտըն էլ առաճ ասէղըն օնծավ…

—

ԺԱՄԱՆԱԿԸ

(արևելահայերեն)

Իմ ժամանակը նմանվեց թելի,

Հեշտությամբ անցավ ասեղի միջից,

Իր ժամանակին չնկատեցի,

Հագինս հիմա՝ քրքրված ու հին:

Ասենք տեսնեի՝ կանեի ես ի՞նչ,-

Կարկատանվածը նույն այն հինը չի՞,

«Հէյ, վախ» ես անում ասա թե ինչի՞, —

Կա՛ հագիդ հագուստ, նոր է այն թե հին:

Բայց… իմանայի՝ հո կկառչեի,

Ծայրին՝ մտքինս կհանգուցեի…

Ժամանակըս էր աղքատ ու անհոգ,

Ուղտից էլ արագ անցավ ասեղով…

***

ՀԱՅՈՒ ՎԱԹԱՆ

(համշենահայերեն)

Բէյդըս քու հէդ գաբօղ թէռն է խօսաձ լիզուս իմ հօմշէնծու,

Կիրըս՝ սըյդէդ էլաձ տառն է, ինձի բէհօղ աճվընուս լուս,

Ըղաձ կօռձըս քէզմօվ գընիմ, քու ադէտնուդ տըրաձ քօկօվ,

Քիչ մ էլ, քիչ մ էլ զիս բէդ էրէ՝ գյանկըս առնում ու քօվըդ կօմ:

Ըմըն էկվօն յերգինկ աշէլս՝ քու արէվըդ յէս մօն կուկօմ,

«Ինձի հէյու արէվ ղըրգէ» — չիդիմ յէս էլ ուրիշ աղօտք,

Գարօդըն մէձ… ցավ ըլլիլ չի, ամա էլ մէծ ուժ էլ չի կա,

Էդ գարօդն է օր ումուդօվ զիս բէհէ գու օտկի վըրա:

Աչկիս լուսը՝ տուն իս, տուն իս, սըյդիս յէղը՝ տուն իս, տուն իս,

Աստաձ-ըղաձ ըմըն լաֆիս քօկն ու միտկը՝ էլի տուն իս,

Տուն խաս ըղի, ձըլէ-ձաղգէ, դուշմըննուն աճվին էլ հօնե,

Կիդըծիր հընօր ուժ գառնում յէս… ազադ, մակուր ջօնգ մը խօղէդ:

Բէյդըս քու հէդ գաբօղ թէռն է խօսաձ լիզուս իմ հօմշէնծու,

Կիրըս՝ սըյդէդ էլաձ տառն է, ինձի բէհօղ աճվընուս լուս,

Ըղաձ կօռձըս քէզմօվ գընիմ, քու ադէտնուդ տըրաձ քօկօվ,

Քիչ մ էլ, քիչ մ էլ զիս բէդ էրե՝ գյանկըս առնում ու քովըդ կօմ:

—

ՀԱՅ ՀԱՅՐԵՆԻՔ

(արևելահայերեն)

Պորտս քեզ հետ կապող թելն է խոսած լեզուն իմ համշենցու,

Գիրս՝ սրտից ելած տառդ, ինձ հար պահող աչքերիս լույս,

Արած գործս՝ քեզնով կանեմ, քո դրած սուրբ արմատներով,

Մի քիչ, մի քիչ էլ ինձ սպասիր — կյանքս առնեմ ու գամ քեզ մոտ:

Ամեն առտու երկինք նայում՝ արևն եմ միշտ փնտրում ես քո,

«Հայի արև ուղարկիր ինձ» — ես չգիտեմ ուրիշ աղոթք,

Կարոտից մեծ… ցավ չի լինում, բայց ավելի ուժ էլ չկա,

Այդ կարոտն է, որ մեծ հույսով պահում է ինձ ոտքի վրա:

Աչքիս լույսը՝ դու ես, դու ես, սրտիս յուղը՝ դու ես, դու ես,

Ասած-արած ամեն խոսքիս միտք-արմատը էլի դու ես,

Դու լավ եղիր, ծլիր-ծաղկիր, թշնամու աչքերն էլ հանիր,

Գիտեցիր, որ ուժ եմ առնում ես ազատ-մաքուր քո բուռ հողից: