ՍՓՅՈՒՌՔԻ ԴՊՐՈՑ

Աշակերտին հրապուրելու հնարներ

Սիրելի՛ ընթերցող, ուզում եմ, որ «Սփյուռքի դպրոց» թերթի երկրորդ համարի ԳՐԱՏԱԽՏԱԿԸ Սփյուռքի ուսուցչին հուշի հայ երեխաներին և պատանիներին դպրոց բերելու հնարներ։

Ի տարբերություն հանրակրթական դպրոցի՝ հայկական լրացուցիչ կրթության դպրոց հաճախելը կամավոր է, ուրեմն ուսումն այստեղ պետք է կազմակերպել շատ ավելի գրավիչ և հաճելի մեթոդներով։ Առաջին հերթին պետք է հարգանք և ակնածանք առաջացնել սեփական լեզվի և մշակույթի նկատմամբ։ Երեխան պետք է համոզված լինի, որ ուսումնասիրվող նյութը արժանի է ուշադրության և պիտանի է, այն պետք է փոխանցվի ուսուցչի խանդավառությամբ, ամեն մի բառն ու միտքը արտահայտվի սիրով։ Հայ երեխան պետք է գա դպրոց որպես տոնի, հաճելի հաղորդակցման, ուր իրեն սիրում են, հասկանում են, միշտ պատրաստ են օգնել։

Հայկական դպրոցը, հայկական եկեղեցին կամ մշակութային կենտրոնը Սփյուռքում պետք է ընկալվեն ոչ միայն իրենց բուն բովանդակությամբ, այլև, առաջին հերթին, որպես հայրենիքի խորհրդանիշ և ներկայացուցչություն․ Հայաստանի յուրօրինակ մոդել։

Երիտասարդներին և պատանիներին հայկական կրթական կառույցներում ներգրավելը բազմամասն հմտություն և կառուցակարգ է ենթադրում։ Պարբերաբար, նորաձևությանը համընթաց, պետք է որոնել տարբեր ժամանակակից խմբակների, ստուդիաների և ակումբների ստեղծման համար նոր մեթոդներ և ուղիներ՝ նյութական և բարոյական խրախուսանքների ճանապարհով։ Առաջին փուլում հիմնական աշխատանքը պետք է ուղղված լինի գերազանցապես ծնողներին, քանի որ, վերջին հաշվով, ազգային ավանդույթների և արժեքների նկատմամբ վերաբերմունքը ձևավորվում է ընտանիքում։ Պետք է փորձենք.

բոլոր պատեհ առիթներով ցուցադրել մեր բարքերի ու կենցաղային սովորությունների առաքինությունները․
տեսողական, հանդիսական այլևայլ միջոցներով համոզել, որ ազգային պատկանելիության հստակ գիտակցումը ապահովում և սնուցում է սկիզբ, արմատներ ունենալու և դրանց կապված լինելու անհատի ապրումը, հոգեբանական անվտանգության և կայունության զգացումը․
պարզաբանել, որ մենք ծնվել ենք որպես հայ և, եթե անգամ մենք դա չենք ուզում, ուրիշները մեզ յուրային չեն համարի, և մենք կմնանք «ոչ ոքի» կարգավիճակով, «խաղից դուրս».
անգամ կարելի է պատանուն ուղղորդել բացահայտումների այն մասին, որ շատ ավելի խորհրդավոր և հետաքրքիր է լինել միաժամանակ երկու մշակույթի կրող՝ երկշերտ հարուստ հոգեկան ու հոգևոր աշխարհով․
խրախուսել բոլոր աշակերտներին և ծնողներին մասնակցել հետաքրքիր միջոցառումների՝ տարբեր կայքէջերում, թերթերում և ամսագրում հայտնվելու հրապուրիչ հեռանկարով։

Մեր դիտարկմամբ՝ ովքեր են վերջապես դառնում Սփյուռքի հայկական կրթական օղակների սաներ.

ավանդական Սփյուռքի այն ներկայացուցիչները, որոնք դեռևս պահպանել են իրենց ազգային կերպը և քսանմեկերորդ դարում ազգային զգացումների նոր զարթոնք են ապրում,
նոր Սփյուռքի այն մասը, որը չի ուզում ձուլվել և ձգտում է ապահովել իր սերունդների շփումը հայկական աշխարհի հետ։

Նրանց դրդապատճառները նույնպես բազմազան են և շերտավորված․

սովորել մայրենի լեզուն,
ձեռք բերել կարդալու և գրելու հմտություններ,
յուրացնել հաղորդակցվելու տարրական ձևեր,
զարգացնել բանավոր խոսքը,
ձեռք բերել պատմության և մշակույթի մասին գիտելիքներ,
հաճախել տարբեր գեղարվեստական խմբակներ,
ունենալ շփումներ հայկական կյանքի հետ,
գտնել հարազատ միջավայր,
տուրք տալ ընդունված տենդենցներին․․․

Մեզ համար ընդունելի են բոլոր շարժառիթները, միայն թե երեխան կամ երիտասարդը հայտնվի մեր դպրոցի ուղեծրում, այդժամ նա մեր նավի վրա է, շարունակելու է նավարկել մե՛ր առաջնորդությամբ, մե՛ր կանոններով։

Եկե՛ք ամեն անգամ մեր գործի կարևորության համոզմունքով սկսենք այն հրաշքը, որ կոչվում է ՀԱՅՈՑ ԼԵԶՎԻ ԴԱՍ։

Երազիկ Հարությունյան